Als ik terug kijk op mijn schoolperiode mag ik niet klagen. Ik was leergierig en haalde goede cijfers. Met leuke klasgenoten als bonus heb ik me prima vermaakt tijdens mijn schoolcarrière. Ik was 16 toen ik slaagde voor de Havo en ineens moest ik bedenken wat ik ging doen met de rest van mijn leven. Allerlei creatieve en minder creatieve studiekeuzes passeerden mijn gedachten. Mijn grootste passie fotografie. Journalistiek. Kunstacademie. Of toch Nederlands, Engels of Duits gaan studeren.
De creatieve studies trokken het meest mijn aandacht, maar uiteindelijk koos ik toch voor veiligheid en zekerheid met uitzicht op een goede loopbaan. Ik ging rechten studeren en toen dat na anderhalf jaar toch niet bleek te zijn ging ik over naar psychologie. Ik behaalde mijn diploma en ging werken. Fotografie bleef ondertussen mijn grootste hobby, maar dat het nooit een carrière zou worden had ik me inmiddels min of meer eigen gemaakt.
Fotografie als blijvende passie
Ik fotografeer al sinds mijn tienerjaren en het meeste wat ik weet van fotografie heb ik mezelf aangeleerd. In het begin door de ene na de andere wegwerpcamera te verslijten en vooral veel te oefenen. Later kwamen daar cursussen en workshops bij en met de komst van internet bleef er nog maar weinig geheim.
Alle technische kennis zoals driehoeksbelichting, compositieregels, scherptediepte en lichtgebruik zit inmiddels stevig in mijn rugzak. Het zijn precies die technische elementen die bepalen hoe een beeld wordt opgebouwd en hoe een foto uiteindelijk tot zijn recht komt als fotografie wanddecoratie aan de muur.
Maar is het allemaal genoeg om foto’s van een kwaliteit te maken dat iemand ze daadwerkelijk als wanddecoratie ophangt in huis of kantoor. Sommige mensen zeggen van wel. En wanneer mensen horen dat je fotografeert denken ze daar vaak in de breedste vorm van het woord aan.
Dus de verzoekjes zoals kun je mijn hond fotograferen, mijn kat, mijn baby, mijn gezin of zelfs een bruiloft komen zo nu en dan voorbij. En ik kan moeilijk nee zeggen. Daardoor heb ik inmiddels veel verschillende onderwerpen mogen fotograferen en weet ik ook steeds beter wat ik wel en zeker niet leuk vind binnen de fotografiebranche.
Urbex fotografie als creatieve richting
Urbex fotografie begon voor mij in 2018. Eerder heb ik al uitgelegd wat mij zo aantrekt in deze vorm van fotografie en het blijft iets dat nooit gaat vervelen. Verlaten gebouwen, vervallen interieurs en stille plekken vertellen verhalen zonder woorden. Juist dat maakt urbex fotografie zo bijzonder.
Gaandeweg heb ik mijn horizon verbreed. Naast urbex fotografie zijn ook macrofotografie, straatfotografie en natuurfotografie blijven hangen als een geliefde vorm van beeld maken. Elk genre heeft zijn eigen technieken en benadering van licht, compositie en perspectief.
Deze verschillende stijlen zorgen er uiteindelijk ook voor dat beelden steeds sterker worden als wanddecoratie. Een foto is immers meer dan alleen een momentopname. Het is een combinatie van techniek, gevoel, licht en verhaal.
Terug naar de schoolbanken voor fotografie
En toen vond ik het op mijn 37e toch tijd om die gewenste opleiding te gaan doen. Ik schreef mezelf in op de Fotovakschool en vorige maand begonnen mijn eerste lessen.
Niet omdat het per se noodzakelijk is, maar omdat ik het belangrijk vind om mezelf te blijven uitdagen. Om nieuwe invalshoeken te ontdekken, om mijn fotografie te verdiepen en om mijn passie nog serieuzer te ontwikkelen.
Ik voel me weer helemaal thuis in de schoolbanken en ik merk dat ik nog net zo leergierig ben als vroeger.
Fotografie blijven ontwikkelen
Met deze opleiding hoop ik mijn beelden verder te verfijnen. Nog beter te leren kijken naar licht, compositie, contrast en sfeer. En vooral om het gevoel dat ik op een plek ervaar nog sterker te kunnen vertalen naar beeld.
Fotografie blijft voor mij een ontdekkingsreis. Of het nu gaat om urbex fotografie, natuurbeelden of andere vormen van fotografie wanddecoratie die uiteindelijk een plek vinden aan de muur.
Het belangrijkste blijft dat een foto iets oproept bij degene die ernaar kijkt.
Wandering in Dreams
Back to School – fotografie, passie en ontwikkeling bij Wandering in Dreams
Als ik terug kijk op mijn schoolperiode mag ik niet klagen. Ik was leergierig en haalde goede cijfers. Met leuke klasgenoten als bonus heb ik me prima vermaakt tijdens mijn schoolcarrière. Ik was 16 toen ik slaagde voor de Havo en ineens moest ik bedenken wat ik ging doen met de rest van mijn leven. Allerlei creatieve en minder creatieve studiekeuzes passeerden mijn gedachten. Mijn grootste passie fotografie. Journalistiek. Kunstacademie. Of toch Nederlands, Engels of Duits gaan studeren.
Wat is Urbex? Complete Gids over Urban Exploration en Verlaten Gebouwen
Urbex, oftewel urban exploration, betekent het verkennen en fotograferen van verlaten gebouwen en vergeten plekken. Maar net zoals wanneer iemand zegt dat hij van klassieke auto’s houdt, zegt dat eigenlijk nog niet alles. De één droomt weg bij een klassieke Bentley, de ander bij een oude Volvo met karakter. Zo werkt het ook met urbex fotografie.
Why We Love Urbex – De verhalen achter verlaten plekken
Het afgelopen urbexjaar was een topjaar voor ons. We maakten meer tripjes, ontdekten mooiere plekken en leerden nieuwe mensen kennen. We werden ook steeds behendiger in klimmen, haha. Tegelijkertijd gingen we meer vastleggen van onze avonturen en deelden we deze vaker met mensen die urbex locaties prachtig vinden om te zien, maar zelf niet op pad willen of durven.
Ik ga op urbex reis en neem mee..
Mensen zijn vaak benieuwd hoe dit urbexen nu precies in zijn werk gaat, maar mee op pad gaan vinden ze net iets te spannend. Daarom ga ik jullie zo nu en dan meenemen in een stukje achter de schermen in deze blogs.
Reactie plaatsen
Reacties