Why we love what we do – onze liefde voor urbex fotografie en verlaten plekken
Het afgelopen urbexjaar was een topjaar voor ons. We maakten meer tripjes, ontdekten mooiere plekken en leerden nieuwe mensen kennen. We werden ook steeds behendiger in klimmen, haha. Tegelijkertijd gingen we meer vastleggen van onze avonturen en deelden we deze vaker met mensen die urbex locaties prachtig vinden om te zien, maar zelf niet op pad willen of durven.
En die groep is groot. Veel mensen zijn nieuwsgierig naar verlaten gebouwen, maar vinden de stap om zelf te gaan simpelweg te spannend. En dat is begrijpelijk.
Waarom urbex voor veel mensen spannend is
Aan urbexen zitten namelijk ook kanten die niet voor iedereen aantrekkelijk zijn. Eindeloos zoeken naar locaties die mogelijk al verdwenen zijn of niet meer de moeite waard blijken. Kilometers rijden zonder precies te weten wat je aantreft. Door regen, sneeuw of juist verzengende hitte ploegen.
Klimmen door ramen, kruipen door kieren, stof, schimmel en viezigheid. En tsja, het mag eigenlijk niet. Genoeg redenen waarom mensen zeggen: mij niet bellen.
Waarom wij toch blijven terugkomen naar verlaten plekken
Waarom wij er dan toch zo dol op zijn? Vanwege de talloze onvertelde verhalen.
Ieder pand, of het nu een huis of een fabriek is, heeft een oorsprong, een geschiedenis en een open einde. Soms raken die verhalen grote maatschappelijke thema’s, soms zijn ze juist heel persoonlijk.
Mensen zeggen vaak tegen ons bij het zien van verlaten huizen:
“Dat kan toch niet, dat alles daar gewoon nog staat?”
En inderdaad, het voelt vaak surrealistisch.
De stille verhalen achter verlaten huizen
Een huis waar mensen hebben gewoond en geleefd. Waar ze iedere dag thuiskwamen van hun werk, kinderen opvoedden en kerst vierden. En dan ineens blijft alles achter. Persoonlijke spullen, brieven en foto’s. Verzamelde objecten en vintage meubels.
Je gaat automatisch nadenken over je eigen familie. Kun je je voorstellen dat het huis van je ouders, opa of oma er ooit zo verlaten bij zou staan? Het is bijna niet voor te stellen. En toch bestaan er duizenden van dit soort verlaten huizen.
De praktische en verdrietige kant van urbex
Vaak heeft leegstand een praktische reden. Erfkwesties zonder duidelijke nabestaanden. Familie die aan de andere kant van de wereld woont. Onderlinge strijd waardoor er jarenlang niets gebeurt met een huis.
Soms worden erfenissen zelfs geweigerd omdat er geen geld is om een zwaar verwaarloosd pand op te knappen of te slopen. En daar zit de verdrietige kant van urbex fotografie.
Een huis, vaak duidelijk van een oma en of opa, met kaarten van kleinkinderen en foto’s van gelukkige tijden. Vergeeld, verstoft en langzaam wegrottend. Een opgebouwd leven, overgeleverd aan natuur en tijd. Het laat zien hoe vergankelijk het leven is en hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die je verhaal blijven dragen, ook als je er niet meer bent.
Met respect vastleggen wat achterblijft
Wij zijn onbekende bezoekers die ongevraagd binnenkomen in iemands verleden. Juist daarom proberen we altijd zo respectvol mogelijk te werk te gaan. We leggen de sfeer van verlaten locaties vast zonder iets te verstoren.
We only take pictures, we only leave footprints.
Achter de schermen bij Wandering in Dreams
Achter de schermen werken we ondertussen aan een etalage waarin onze urbex fotografie ook als hoogwaardige wanddecoratie in grote formaten te bestellen is. Beelden die niet alleen een plek tonen, maar het verhaal blijven vertellen.
We delen regelmatig nieuwe blogs om onze avonturen, vondsten en het proces achter urbex te laten zien. Heb je vragen over wanddecoratie op maat, over onze reizen, of is er een onderwerp waar je graag eens een blog over zou lezen, neem gerust contact met ons op.
Vragen zijn nooit raar.
Alleen de antwoorden kunnen soms een beetje vreemd zijn.
Reactie plaatsen
Reacties
Ik zocht wat steekwoord m.b.t. verlaten zaken. Zodoende kwam op deze website.
Meestal erger ik me een beetje aan de cliché teksten die je dan tegenkomt. Maar is lekker geschreven. Niet pretentieus, maar een eerlijke toon.
Voor mij loopt het urbexverhaal op z'n eind. Ik ben niet invalide, maar ga wel steeds slechter lopen. En 'op de vlucht slaan' voor autoriteiten is natuurlijk helemaal lachen.... Niet dus. Maar, ik pak nog mee wat ik mee kan pakken. Helaas wonen we in dit opgeruimde calvinistische landje waar iedere vierkante meter wordt aangeharkt. Wat dat betreft heeft België wel veel meer charme.
Dus al met al, ik houd het maar bij Wandering in Dreams.
Hoi Marco,
Leuk dat je op mijn website terecht bent gekomen! Jammer dat het niet meer haalbaar is om veel op pad te gaan. Hopelijk kan je uit mijn website in ieder geval nog je dosis avontuur en decay halen.
Groetjes Whitney